این کتاب شامل ۱۸ داستان کوتاه افغان با عنوانهای «جنگل باغ»، «قاب عکس»، «گاو هفتادم»، «چهارشنبه آخر»، «باید از این شهر گم شوم»، «ازدحام تنهایی» و... است.
درباره کتاب تقی واحدی
تقی واحدی متولد سال ۱۳۴۹ خورشیدی در روستای سرآسیاب ولسوالی دولتآباد ولایت بلخ است. در هفت سالگی وارد مکتب رسمی شد. صنف سوم بود که در یک شب تابستانی، مکتبش به آتش کشیده شد. در بهار ۱۳۶۲ ترس و نومیدی ناشی از جنگ، پدر و مادرش را واداشت که او را به ترک وطن تشویق کنند. تقی نوجوان آوارهٔ کشور ایران شد و حدود ۱۰ سال در آنجا کار کرد. در حوزهٔ علیمهٔ قم علوم دینی خواند و در نهایت به نویسندگی و روزنامهنگاری روی آورد. او جزو نخستین کسانی بود که به طور جدّی بین مهاجران افغانستانی در ایران به داستاننویسی پرداخت. از سال ۱۳۶۷ داستان مینویسد و در همان سالها با مجلهٔ «حبلالله» همکاری داشت و البته داستانهایش بدون نام نویسنده در آن به چاپ میرسید. در زمستان ۱۳۷۱ به کشور بازگشت و در شهر مزارشریف مدیریت نشریهٔ «پیام توحید» را بر عهده گرفت.
سال ۱۳۷۷ زمانی که میخواست لیسانسش را در رشتهٔ زبان و ادبیات دری از دانشگاه بلخ بگیرد، سلطهٔ طالبان بر این شهر، او را واداشت که راهی کشورهای پاکستان و ایران شود. در سال ۱۳۸۲ شش ماه پس از سقوط طالبان به کشور بازگشت و از آن زمان تاکنون کارمند کمیسیون مستقل حقوق بشر در مزارشریف است. مضمونهای اصلی نوشتههای او مهاجرت، جنگ، ناملایمات اجتماعی و محرومیتهای زنان است. رمان کوتاه گلیمباف (۱۳۸۶) نمونهٔ روشن آن است. یکی از دلایلی که این رمان در ماه حوت ۱۳۸۸ جایزهٔ بهترین رمان دههٔ اخیر افغانستان را از آن خود کرد و نخستین جایزهٔ ادبی نوروز را به دست آورد، بازتاب هنرمندانهٔ رنج زن افغانستانی و باورها و سنتهای اجتماعی در این رمان خوانده شد. در داستانهای کوتاه تقی واحدی رئالیسمی ساده اما عمیق جاری است که در کنار شخصیتپردازیهای خوب و نثر ساده و خاص او که سرشار از اصطلاحات رایج در شمال افغانستان و نحوهٔ گفتار آن مردم است، داستانهایش را خواندنی و بهیادماندنی کرده است. از او مجموعه داستانهای جای خالی گلدان (تهران/۱۳۸۲)، چهارشنبهٔ آخر (۱۳۸۷) و مرا قوماندان صدا نکنید (۱۳۹۲) و مجموعه افسانههای گل قاقا (۱۳۸۹) در کابل منتشر شدهاند.
خرید کتاب اندکی ایستادن
جستجوی کتاب اندکی ایستادن در گودریدز
معرفی کتاب اندکی ایستادن از نگاه کاربران
کتاب های مرتبط با - کتاب اندکی ایستادن
درباره کتاب تقی واحدی
تقی واحدی متولد سال ۱۳۴۹ خورشیدی در روستای سرآسیاب ولسوالی دولتآباد ولایت بلخ است. در هفت سالگی وارد مکتب رسمی شد. صنف سوم بود که در یک شب تابستانی، مکتبش به آتش کشیده شد. در بهار ۱۳۶۲ ترس و نومیدی ناشی از جنگ، پدر و مادرش را واداشت که او را به ترک وطن تشویق کنند. تقی نوجوان آوارهٔ کشور ایران شد و حدود ۱۰ سال در آنجا کار کرد. در حوزهٔ علیمهٔ قم علوم دینی خواند و در نهایت به نویسندگی و روزنامهنگاری روی آورد. او جزو نخستین کسانی بود که به طور جدّی بین مهاجران افغانستانی در ایران به داستاننویسی پرداخت. از سال ۱۳۶۷ داستان مینویسد و در همان سالها با مجلهٔ «حبلالله» همکاری داشت و البته داستانهایش بدون نام نویسنده در آن به چاپ میرسید. در زمستان ۱۳۷۱ به کشور بازگشت و در شهر مزارشریف مدیریت نشریهٔ «پیام توحید» را بر عهده گرفت.
سال ۱۳۷۷ زمانی که میخواست لیسانسش را در رشتهٔ زبان و ادبیات دری از دانشگاه بلخ بگیرد، سلطهٔ طالبان بر این شهر، او را واداشت که راهی کشورهای پاکستان و ایران شود. در سال ۱۳۸۲ شش ماه پس از سقوط طالبان به کشور بازگشت و از آن زمان تاکنون کارمند کمیسیون مستقل حقوق بشر در مزارشریف است. مضمونهای اصلی نوشتههای او مهاجرت، جنگ، ناملایمات اجتماعی و محرومیتهای زنان است. رمان کوتاه گلیمباف (۱۳۸۶) نمونهٔ روشن آن است. یکی از دلایلی که این رمان در ماه حوت ۱۳۸۸ جایزهٔ بهترین رمان دههٔ اخیر افغانستان را از آن خود کرد و نخستین جایزهٔ ادبی نوروز را به دست آورد، بازتاب هنرمندانهٔ رنج زن افغانستانی و باورها و سنتهای اجتماعی در این رمان خوانده شد. در داستانهای کوتاه تقی واحدی رئالیسمی ساده اما عمیق جاری است که در کنار شخصیتپردازیهای خوب و نثر ساده و خاص او که سرشار از اصطلاحات رایج در شمال افغانستان و نحوهٔ گفتار آن مردم است، داستانهایش را خواندنی و بهیادماندنی کرده است. از او مجموعه داستانهای جای خالی گلدان (تهران/۱۳۸۲)، چهارشنبهٔ آخر (۱۳۸۷) و مرا قوماندان صدا نکنید (۱۳۹۲) و مجموعه افسانههای گل قاقا (۱۳۸۹) در کابل منتشر شدهاند.
خرید کتاب اندکی ایستادن
جستجوی کتاب اندکی ایستادن در گودریدز