شبانه ها شامل پنج داستان کوتاه است که عبارتند از: خواننده، زیرو رو بشه دنیا من دوست دارم، تپه های مالورن، شبانه، نوازنده های ویولن سل.
علی رضا کیوان نزاد مقدمه خوبی درباره این مجموعه داستان در ابتدای کتاب آورده. همچنین توضیحات مفصلی درباره اسامی ذکر شده در داستان ها در پایان کتاب تحت عنوان یادداشت ها ضمیمه شده است.
« زندگی بزرگ تر آن است که فقط عاشق یک نفر باشی. تو از این جا بیرون می روی استیو. آدمی مثل تو آدم معروف شدن نیست. مرا ببین. وقتی این باندپیچی ها برداشته شود واقعا همانطور که بیست سالم بود به نظر می رسم؟ نمی دانم. از آخرین طلاقم خیلی گذشته. اما در هر صورت می خواهم از این جا بروم بیرون و روز از نو... »
-از متن کتاب-
خرید کتاب شبانه ها
جستجوی کتاب شبانه ها در گودریدز
معرفی کتاب شبانه ها از نگاه کاربران
Nocturnes: Five Stories of Music and Nightfall, Kazuo Ishiguro
Nocturnes: Five Stories of Music and Nightfall is a 2009 collection of short fiction by Kazuo Ishiguro. After six novels, it is Ishiguro first collection of short stories, though described by the publisher as a @story cycle@. As the subtitle suggests, each of the five stories focuses on music and musicians, and the close of day. The hardback was published by Faber and Faber in the United Kingdom on 7 May 2009 and in the United States by Knopf in September 2009.
Five stories: @Crooner@; @Come Rain or Come Shine@; @Malvern Hills@; @Nocturne@; and @Cellists@.
تاریخ نخستین خوانش: بیست و نهم ماه نوامبر سال 2011 میلادی
عنوان: شبانه ها: پنج داستان درباره موسیقی و شعر؛ کازوئو ایشی گورو؛ مترجم: خجسته کیهان؛ تهران، کتاب پارسه، 1389؛ در 198 ص؛ شابک: 9786005733068؛
مترجم: علیرضا کیوانی نژاد؛ تهران، چشمه، 1389؛ در 223 ص؛ شابک: 9789643627331؛
داستانهای: آوازخوان؛ چه بارانی باشد چه آفتابی؛ شبانه؛ نوازندگان ویلون سل؛ تپه های مالورن؛ ا. شربیانی
مشاهده لینک اصلی
نمیتوانم داستانهایش را دوست داشته باشم. یعنی حتّی داستانی مانند شبانه که خیلی خوب شروع شد و جذبم کرد هم در پایانبندی مرا ناامید برگرداند. به طورِ کلی پایانبندیهایش را اصلاً، اصلاً، اصلاً دوست نداشتم. مترجم در ابتدایِ کتاب گفته است داستانهای ایشیگورو داستانهایی هستند که برایِ فهمیده شدن به زمان و خوانش چندباره نیاز دارند. کمااینکه من به نظرم داستان کوتاه نباید این خصیصه را داشته باشد، داستانها اصلاً برایِ من جذابیتی نداشتند که بخواهم دوباره بخوانمشان. روابط انسانی درگیرکننده است اما فرم و نوشتارِ داستان خستهتان میکند. همانطور که گفتم، روحِ مردانگی در کتاب موج میزند و نویسنده اصلاً نمیتواند احساسات زنانه را بروز بدهد و شاید این هم یکی از دلایلِ ارتباط برقرار نکردنِ من با داستانها باشد.
پلات داستانها را جز پایانبندیهایشان دوست داشتم. شخصیتپردازیها هم خوب بودند.
با ترجمه هم مشکلی نداشتم.
ارجاعاتِ کتاب هم خیلی خوب بودند و قطعاً در آیندۀ نزدیک دنبال ِموسیقیِ جز میروم. کلاً روحِ موسیقی را در داستانهایش میپسندیدم، بیشتر از داستانهای موراکامی.
باز هم برایِ یک بار خواندن خوب بود. :)
× منتظریم دوستجان بخوانندش، نقدش کنیم.
مشاهده لینک اصلی
موسیقی گذشته همیشه در گذشته باقی خواهد ماند. در آینده یادداشت های جدید می تواند و خواهد شد. Ishiguro به بررسی موضوعات عشق و از دست دادن است. در راه رفتن از گذشته، می توان به جلو حرکت کرد و چیزهای جدید را در آغوش گرفت. گیر کردن در معرض خطر است و گاهی اوقات عشق به خاطر چنین چیزهایی از بین رفته است (احمقانه است؟) بنابراین این مجموعه داستان ها عمیق است و گاه به شدت در حال حرکت است. چند تا از آنها یک اثر غافلگیرانه داشتند. برای چند روز آنها در ذهن من بازی کردند، همانطور که تصور می کردم که در چنین موقعیتی چه کار کنم. به هر یک از طرفین، یک شکست یا تصادف نامناسبی بود؛ روابط در هر مورد به دلیل نگرانی بیش از حد نسبت به تصویر یا موفقیت اجتماعی برطرف می شود. عاشقان از بین می روند، شوهران ناکافی و همسران غیر قابل تحمل می شوند. دستاوردها (و یا عدم آن) بیش از فردیت، شخصیت و احساسات شخصی قرار می گیرد. موسیقی برای نشان دادن شخصیتهای جاده جایگزین مورد استفاده قرار می گیرد؛ این باعث می شود خاطرات و احساسات اغلب سرکوب و فراموش شود. این هم یک راه برای ارتباط با مردم، از لحظه ای، موسیقی نماد یک پیوند برگزار شد، به عنوان یادداشت های تقویت دولت هایی که هرگز نمی میرند. این نیز راهی برای زندگی یک موسیقیدان است. این علاقه و وسایلی برای زنده ماندن است. با کشف چنین مضامین، Ishiguro پنج داستان بسیار شخصی را با هم ترکیب می کند، اما برخی از آنها بسیار اجباری هستند. به عنوان مثال، ایده داستان های فصیح موسیقی و شباهت، یک فضای خاصی را در بر می گیرد که داستان ها آن را تحویل نمی دهند. برخی از آنها موفق تر از دیگران بودند و هر کدام با اصرار بیان تنها می توانستند به نویسندگان نثر معرفتی دست یابند. با این حال، گفتن این تم ها به نقطه ناپدید شد. ظاهرا، این همانند داستانهایی بود که در اطراف ایده های پشت سر آنها قرار داشت تا اینکه نوشتار با احساس طبیعی بودن تولید شود. من این را مخصوصا با \"Celist\" و \"Nocturnes\" پیدا کردم. آنها مجموعه را برداشتند. شخصا، احساس نمیکنم این خیلی از مجموعه باشد. این داستانها در کنار هم در کنار چندین شخصیت در کنار یکدیگر اتفاق می افتد. این کتاب می تواند بزرگ باشد، اما نوشتن فقط از چنین چیزهایی کوتاه تر می شود. Ishiguro می تواند و در گذشته بسیار بهتر عمل کرده است.
مشاهده لینک اصلی
من با Kazuo Ishiguro مشکل دارم و مشکل من با Nocturnes همان است که من با آخرین رمان خود داشتم، هرگز اجازه نده من برو: من نمی فهمم چرا من آن را بیشتر دوست ندارم. علی رغم پروسۀ فریبنده ی ساده اش، من از مهارت فوق العاده ی او بسیار آگاه هستم. من بسیاری از موضوعات خود را جذاب می بینم. من به اندازه کافی علاقه مند به شخصیت های خود را به ادامه خواندن. من مقاومت خود را در برابر قطعنامه های آسان یا خصوصیات اکتشافی تحسین می کنم. من به توانایی او برای ایجاد لحظات که واقعا خنده دار و یا دست زدن و یا پوچ و بدون overplaying آن لحظات را شگفت زده. اما کلمات او در روزهای مغز من حباب نیست پس از آن که من آنها را مصرف کردم. افرادی که در داستان هایشان به نظر می رسد غریبه های جالب توجه هستند، من فقط علاقه مند به کنجکاوی من در طول زمان هستند که در مقابل من هستند. من اصالت خود را به عنوان مردم واقعی تردید نمیکنم، اما لزوما میخواهم روابط طولانی مدت با آنها برقرار کنم. به نظر می رسد چیزی به طور کامل من را متوقف کند. یکی از موضوعات مورد علاقه او، انکار است. راه ما انکار مرگ و میر خودمان، واقعیت های زندگی است که ما سرپرستی می کنیم، قطع ارتباط بین ادراک بزرگ خودمان از خودمان و ایستگاه های ضعیف ما در چشم جهان. من فکر می کنم چیزهای جالب و منحصربفردی در این داستان ها در نتیجه هر یک از من به طور مداوم فکر می کنم، پس چه می شود؟ شاید مشکل این است که او سوالات را مطرح می کند، اما خودداری می کند پاسخ ها و یا حتی کوچکترین تمایل یک اشاره را ارائه کند. شاید مشکل این است که انکار و ناتوانی در جهانهایی که او ایجاد می کند، در همه جا موجود است. زمانی که هر شخصیت به نظر می رسد یک زندگی غیرممکن زندگی می کند، سخت است که با هر کدام از آنها همدردی داشته باشیم. شايد تنها راهي كه بتوانم از ايشيگوور قدرداني كنم اين است كه ايده هاي خود را خارج از دنياي داستان هاي او بياورم تا داستانها را به طور كامل پشت سر بگذارم و آنها را به روشي ديگر كه براي من معني دار است، در نظر بگيرم. اما این کار با اعتقاد من به داستانها و نویسندگان داستانی مواجه است. همانطور که گفتم، مشکل من این است.
مشاهده لینک اصلی
من کتاب \"بمب Anbruch der Nacht\" نوشته شده توسط Kazuo Ishiguro را خوانده ام. این کتاب بر اساس 5 داستان کوتاه است که همه چیز در مورد موسیقی و نوازندگان است. در مقایسه با رمان های او، شما می توانید یک متن کاملا متفاوت از نویسنده را مشاهده کنید، اما باید بگویم که ادبیات دیگر و رومی ها در سطح بالاتری قرار دارند. در این طرف دیگر، من نزد Ishiguro نزدیک نشدم. شخصیت های او به نظر می رسد مصنوعی، حتی به زبان زبانی من این داستان ها را به اندازه کافی قوی یافتم. قبل از آن خیلی بهتر از او خوانده بودم.
مشاهده لینک اصلی
پنج قطعه ظاهرا آسان ... کل خیلی بیشتر از قطعات آن است ... Ishiguro استاد تنش متعالی است ...
مشاهده لینک اصلی
یک نوحه یک «شخصیت رویا» است که بیان احساسات مناسب شب و یا شب است. به طور سنتی چنین احساسات شبانه شامل پوزش، غم و اندوه، غم و اندوه، شاید یک خط از انوای - زرق و برق زرق و برق دار پاستل در انتهای سبک تر طیف که تاریک به ناامیدی، خشم و سیاه و سفید. Nocturnes: Five Stories of Music and Nightfall اولین مجموعه ای از داستان های کوتاه توسط رمان نویس ژاپنی-انگلیسی Kazuo Ishiguro است. همانطور که عنوان زیرنویس نشان می دهد، آن را از داستان های 5 @ بی عیب و نقص @ (داستان نابهنگام) تشکیل شده است که عبارات مشترک آنها موسیقی (آنچه که به شخصیت وعده داده می شود) و شب (غم و اندوه، شکست، پتانسیل های غیر قابل تحقق، فرصت های متوسط یا در تقاطع شخصیت های آن زندگی می کند). این کتاب سوم من Kazuo Ishiguro است و من با یکی از دوستان Goodreads من موافق است که او در واقع یکی از نویسندگان است که خود را مجددا نوشتن نیست. باقی مانده از روز در مورد یک متولدین ساله و بازتابش در دوران گرگ و میش خود است، در حالی که هرگز راه رفتن را در مورد سه بچه جوان که تنها به عنوان اهدا کننده ارگان مطرح شده بود. 5 داستان کوتاه در اینجا در مورد موسیقی نوازندگان، زندگی و مبارزات آنها برای ماندگاری شناور (داستان شماره 1: @ کرونر @)، چگونگی صرف وقت برای انتظار بزرگ شدن (داستان 2:Come Rain یا Shine @) چگونه یک نوازنده جوان می تواند به افراد سالخورده قدیمی (داستان # 3:Malvern Hills @) مربوط شود، چگونه ظاهر فیزیکی به عنوان بلیط برای بزرگ شدن در صنعت موسیقی (داستان # 4: @ Nocturne @) یا نحوه دریافت مربی سمت راست یا روش بهتر مربیگری (داستان # 5: @ Cellist @). آنها دارای مظاهر مشترک هستند و حتی برخی از شخصیتها یا دو نفر را به اشتراک میگذارند، مثلا گیتاریست در داستان شماره 1 دوباره در داستان شماره 5 ظاهر میشود. زن پیری، اما هنوز هم زیبا است که توسط شوهرش در شوهرش طلاق داده شده در داستان شماره 1 نیز به عنوان یک جراحی زیبایی در داستان # 4 به نظر می رسد. از این سبک خواندن کتاب به دلیل سبک Ishiguros از داستان کوتاه خود لذت بردم. او به درستی این مجموعه را به عنوان چرخه داستان می نامد. بر خلاف موراکامی، او فقط تمام داستان هایش را از رویاهای خود نیاورد، آنها را در یک کتاب منتشر کرد و کل کتاب را با یکی از عناوین مجموعه جمع کرد. در Nocturnes، داستان ها به نظر می رسد بخشی از قطعه ارکستر باهوش لذت بخش است با هر داستان به زیبایی تکمیل کل شاهکار با تشکیل پنج تنوع متمایز در آهنگ. داستان # 2 و # 4 خنده دار و بازیگوش است داستان شماره 1 کاملا غم انگیز و غم انگیز است. داستان شماره 3 به پایان رسیده است (با یادداشت پایان در زمین بالا شناور در هوا) در حالی که داستان # 5 با داشتن شخصیت های نوازنده بیشتر به عنوان اگر ارائه نقطه اوج و نتیجه گیری به قطعه. درست مثل روزهای دیگر و به گسترش کمتر، هرگز اجازه دهید من برو، این کتاب احساسات قوی از خواننده خود را به ارمغان نخواهد آورد. شما احساس غم و غصه نخواهید کرد. تو بار بار خنده نخواهی گذاشت، گریه کنی یا حتی لبخند بزنی شما لازم نیست یک صفحه را به خاطر بسپارید که در آن نقل قول زیبا است. با این حال، پس از خواندن کتاب، Ishiguro شما را در زندگی خود منعکس خواهد کرد و شما را از خود بپرسید سوالات مانند جایی که زندگی فعلی خود را به عنوان یا چگونه برای رسیدن به رویاهای خود. با وجود عبور از نقطه اوسط، آیا یک رویا ارزش دنبال کردن دارد؟ آیا هنوز هم فرصتی برای شما وجود دارد؟ این است که اگر شما به اوج خود رسیدید؟ این ظرافت است که من در نوشتنش قدردانی میکنم. او نه آشکار و نه موعظه می کند. او شما را از معانی عمیق تر زندگی بی نیاز می کند بدون اینکه به فلسفۀ خود بپردازد و یا کتاب خود را با نقل قول های عمیق به فلفل تبدیل کند. خواندن او در این کتاب مانند خوردن یک قهوه گرم به خوبی مخلوط در یک آسان صبح یکشنبه صبح در حالی که نشسته در plaza سرد و یا در حیاط جلویی خود را. با هوای دسامبر سرد، این کتاب در طول فصل تعطیلات به ویژه خوانده شده است سال نو به زودی باز می شود. اولین گام برای سال 2011 را به شما می آموزد.
مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب شبانه ها
علی رضا کیوان نزاد مقدمه خوبی درباره این مجموعه داستان در ابتدای کتاب آورده. همچنین توضیحات مفصلی درباره اسامی ذکر شده در داستان ها در پایان کتاب تحت عنوان یادداشت ها ضمیمه شده است.
« زندگی بزرگ تر آن است که فقط عاشق یک نفر باشی. تو از این جا بیرون می روی استیو. آدمی مثل تو آدم معروف شدن نیست. مرا ببین. وقتی این باندپیچی ها برداشته شود واقعا همانطور که بیست سالم بود به نظر می رسم؟ نمی دانم. از آخرین طلاقم خیلی گذشته. اما در هر صورت می خواهم از این جا بروم بیرون و روز از نو... »
-از متن کتاب-
خرید کتاب شبانه ها
جستجوی کتاب شبانه ها در گودریدز
Nocturnes: Five Stories of Music and Nightfall is a 2009 collection of short fiction by Kazuo Ishiguro. After six novels, it is Ishiguro first collection of short stories, though described by the publisher as a @story cycle@. As the subtitle suggests, each of the five stories focuses on music and musicians, and the close of day. The hardback was published by Faber and Faber in the United Kingdom on 7 May 2009 and in the United States by Knopf in September 2009.
Five stories: @Crooner@; @Come Rain or Come Shine@; @Malvern Hills@; @Nocturne@; and @Cellists@.
تاریخ نخستین خوانش: بیست و نهم ماه نوامبر سال 2011 میلادی
عنوان: شبانه ها: پنج داستان درباره موسیقی و شعر؛ کازوئو ایشی گورو؛ مترجم: خجسته کیهان؛ تهران، کتاب پارسه، 1389؛ در 198 ص؛ شابک: 9786005733068؛
مترجم: علیرضا کیوانی نژاد؛ تهران، چشمه، 1389؛ در 223 ص؛ شابک: 9789643627331؛
داستانهای: آوازخوان؛ چه بارانی باشد چه آفتابی؛ شبانه؛ نوازندگان ویلون سل؛ تپه های مالورن؛ ا. شربیانی
مشاهده لینک اصلی
نمیتوانم داستانهایش را دوست داشته باشم. یعنی حتّی داستانی مانند شبانه که خیلی خوب شروع شد و جذبم کرد هم در پایانبندی مرا ناامید برگرداند. به طورِ کلی پایانبندیهایش را اصلاً، اصلاً، اصلاً دوست نداشتم. مترجم در ابتدایِ کتاب گفته است داستانهای ایشیگورو داستانهایی هستند که برایِ فهمیده شدن به زمان و خوانش چندباره نیاز دارند. کمااینکه من به نظرم داستان کوتاه نباید این خصیصه را داشته باشد، داستانها اصلاً برایِ من جذابیتی نداشتند که بخواهم دوباره بخوانمشان. روابط انسانی درگیرکننده است اما فرم و نوشتارِ داستان خستهتان میکند. همانطور که گفتم، روحِ مردانگی در کتاب موج میزند و نویسنده اصلاً نمیتواند احساسات زنانه را بروز بدهد و شاید این هم یکی از دلایلِ ارتباط برقرار نکردنِ من با داستانها باشد.
پلات داستانها را جز پایانبندیهایشان دوست داشتم. شخصیتپردازیها هم خوب بودند.
با ترجمه هم مشکلی نداشتم.
ارجاعاتِ کتاب هم خیلی خوب بودند و قطعاً در آیندۀ نزدیک دنبال ِموسیقیِ جز میروم. کلاً روحِ موسیقی را در داستانهایش میپسندیدم، بیشتر از داستانهای موراکامی.
باز هم برایِ یک بار خواندن خوب بود. :)
× منتظریم دوستجان بخوانندش، نقدش کنیم.
مشاهده لینک اصلی
موسیقی گذشته همیشه در گذشته باقی خواهد ماند. در آینده یادداشت های جدید می تواند و خواهد شد. Ishiguro به بررسی موضوعات عشق و از دست دادن است. در راه رفتن از گذشته، می توان به جلو حرکت کرد و چیزهای جدید را در آغوش گرفت. گیر کردن در معرض خطر است و گاهی اوقات عشق به خاطر چنین چیزهایی از بین رفته است (احمقانه است؟) بنابراین این مجموعه داستان ها عمیق است و گاه به شدت در حال حرکت است. چند تا از آنها یک اثر غافلگیرانه داشتند. برای چند روز آنها در ذهن من بازی کردند، همانطور که تصور می کردم که در چنین موقعیتی چه کار کنم. به هر یک از طرفین، یک شکست یا تصادف نامناسبی بود؛ روابط در هر مورد به دلیل نگرانی بیش از حد نسبت به تصویر یا موفقیت اجتماعی برطرف می شود. عاشقان از بین می روند، شوهران ناکافی و همسران غیر قابل تحمل می شوند. دستاوردها (و یا عدم آن) بیش از فردیت، شخصیت و احساسات شخصی قرار می گیرد. موسیقی برای نشان دادن شخصیتهای جاده جایگزین مورد استفاده قرار می گیرد؛ این باعث می شود خاطرات و احساسات اغلب سرکوب و فراموش شود. این هم یک راه برای ارتباط با مردم، از لحظه ای، موسیقی نماد یک پیوند برگزار شد، به عنوان یادداشت های تقویت دولت هایی که هرگز نمی میرند. این نیز راهی برای زندگی یک موسیقیدان است. این علاقه و وسایلی برای زنده ماندن است. با کشف چنین مضامین، Ishiguro پنج داستان بسیار شخصی را با هم ترکیب می کند، اما برخی از آنها بسیار اجباری هستند. به عنوان مثال، ایده داستان های فصیح موسیقی و شباهت، یک فضای خاصی را در بر می گیرد که داستان ها آن را تحویل نمی دهند. برخی از آنها موفق تر از دیگران بودند و هر کدام با اصرار بیان تنها می توانستند به نویسندگان نثر معرفتی دست یابند. با این حال، گفتن این تم ها به نقطه ناپدید شد. ظاهرا، این همانند داستانهایی بود که در اطراف ایده های پشت سر آنها قرار داشت تا اینکه نوشتار با احساس طبیعی بودن تولید شود. من این را مخصوصا با \"Celist\" و \"Nocturnes\" پیدا کردم. آنها مجموعه را برداشتند. شخصا، احساس نمیکنم این خیلی از مجموعه باشد. این داستانها در کنار هم در کنار چندین شخصیت در کنار یکدیگر اتفاق می افتد. این کتاب می تواند بزرگ باشد، اما نوشتن فقط از چنین چیزهایی کوتاه تر می شود. Ishiguro می تواند و در گذشته بسیار بهتر عمل کرده است.
مشاهده لینک اصلی
من با Kazuo Ishiguro مشکل دارم و مشکل من با Nocturnes همان است که من با آخرین رمان خود داشتم، هرگز اجازه نده من برو: من نمی فهمم چرا من آن را بیشتر دوست ندارم. علی رغم پروسۀ فریبنده ی ساده اش، من از مهارت فوق العاده ی او بسیار آگاه هستم. من بسیاری از موضوعات خود را جذاب می بینم. من به اندازه کافی علاقه مند به شخصیت های خود را به ادامه خواندن. من مقاومت خود را در برابر قطعنامه های آسان یا خصوصیات اکتشافی تحسین می کنم. من به توانایی او برای ایجاد لحظات که واقعا خنده دار و یا دست زدن و یا پوچ و بدون overplaying آن لحظات را شگفت زده. اما کلمات او در روزهای مغز من حباب نیست پس از آن که من آنها را مصرف کردم. افرادی که در داستان هایشان به نظر می رسد غریبه های جالب توجه هستند، من فقط علاقه مند به کنجکاوی من در طول زمان هستند که در مقابل من هستند. من اصالت خود را به عنوان مردم واقعی تردید نمیکنم، اما لزوما میخواهم روابط طولانی مدت با آنها برقرار کنم. به نظر می رسد چیزی به طور کامل من را متوقف کند. یکی از موضوعات مورد علاقه او، انکار است. راه ما انکار مرگ و میر خودمان، واقعیت های زندگی است که ما سرپرستی می کنیم، قطع ارتباط بین ادراک بزرگ خودمان از خودمان و ایستگاه های ضعیف ما در چشم جهان. من فکر می کنم چیزهای جالب و منحصربفردی در این داستان ها در نتیجه هر یک از من به طور مداوم فکر می کنم، پس چه می شود؟ شاید مشکل این است که او سوالات را مطرح می کند، اما خودداری می کند پاسخ ها و یا حتی کوچکترین تمایل یک اشاره را ارائه کند. شاید مشکل این است که انکار و ناتوانی در جهانهایی که او ایجاد می کند، در همه جا موجود است. زمانی که هر شخصیت به نظر می رسد یک زندگی غیرممکن زندگی می کند، سخت است که با هر کدام از آنها همدردی داشته باشیم. شايد تنها راهي كه بتوانم از ايشيگوور قدرداني كنم اين است كه ايده هاي خود را خارج از دنياي داستان هاي او بياورم تا داستانها را به طور كامل پشت سر بگذارم و آنها را به روشي ديگر كه براي من معني دار است، در نظر بگيرم. اما این کار با اعتقاد من به داستانها و نویسندگان داستانی مواجه است. همانطور که گفتم، مشکل من این است.
مشاهده لینک اصلی
من کتاب \"بمب Anbruch der Nacht\" نوشته شده توسط Kazuo Ishiguro را خوانده ام. این کتاب بر اساس 5 داستان کوتاه است که همه چیز در مورد موسیقی و نوازندگان است. در مقایسه با رمان های او، شما می توانید یک متن کاملا متفاوت از نویسنده را مشاهده کنید، اما باید بگویم که ادبیات دیگر و رومی ها در سطح بالاتری قرار دارند. در این طرف دیگر، من نزد Ishiguro نزدیک نشدم. شخصیت های او به نظر می رسد مصنوعی، حتی به زبان زبانی من این داستان ها را به اندازه کافی قوی یافتم. قبل از آن خیلی بهتر از او خوانده بودم.
مشاهده لینک اصلی
پنج قطعه ظاهرا آسان ... کل خیلی بیشتر از قطعات آن است ... Ishiguro استاد تنش متعالی است ...
مشاهده لینک اصلی
یک نوحه یک «شخصیت رویا» است که بیان احساسات مناسب شب و یا شب است. به طور سنتی چنین احساسات شبانه شامل پوزش، غم و اندوه، غم و اندوه، شاید یک خط از انوای - زرق و برق زرق و برق دار پاستل در انتهای سبک تر طیف که تاریک به ناامیدی، خشم و سیاه و سفید. Nocturnes: Five Stories of Music and Nightfall اولین مجموعه ای از داستان های کوتاه توسط رمان نویس ژاپنی-انگلیسی Kazuo Ishiguro است. همانطور که عنوان زیرنویس نشان می دهد، آن را از داستان های 5 @ بی عیب و نقص @ (داستان نابهنگام) تشکیل شده است که عبارات مشترک آنها موسیقی (آنچه که به شخصیت وعده داده می شود) و شب (غم و اندوه، شکست، پتانسیل های غیر قابل تحقق، فرصت های متوسط یا در تقاطع شخصیت های آن زندگی می کند). این کتاب سوم من Kazuo Ishiguro است و من با یکی از دوستان Goodreads من موافق است که او در واقع یکی از نویسندگان است که خود را مجددا نوشتن نیست. باقی مانده از روز در مورد یک متولدین ساله و بازتابش در دوران گرگ و میش خود است، در حالی که هرگز راه رفتن را در مورد سه بچه جوان که تنها به عنوان اهدا کننده ارگان مطرح شده بود. 5 داستان کوتاه در اینجا در مورد موسیقی نوازندگان، زندگی و مبارزات آنها برای ماندگاری شناور (داستان شماره 1: @ کرونر @)، چگونگی صرف وقت برای انتظار بزرگ شدن (داستان 2:Come Rain یا Shine @) چگونه یک نوازنده جوان می تواند به افراد سالخورده قدیمی (داستان # 3:Malvern Hills @) مربوط شود، چگونه ظاهر فیزیکی به عنوان بلیط برای بزرگ شدن در صنعت موسیقی (داستان # 4: @ Nocturne @) یا نحوه دریافت مربی سمت راست یا روش بهتر مربیگری (داستان # 5: @ Cellist @). آنها دارای مظاهر مشترک هستند و حتی برخی از شخصیتها یا دو نفر را به اشتراک میگذارند، مثلا گیتاریست در داستان شماره 1 دوباره در داستان شماره 5 ظاهر میشود. زن پیری، اما هنوز هم زیبا است که توسط شوهرش در شوهرش طلاق داده شده در داستان شماره 1 نیز به عنوان یک جراحی زیبایی در داستان # 4 به نظر می رسد. از این سبک خواندن کتاب به دلیل سبک Ishiguros از داستان کوتاه خود لذت بردم. او به درستی این مجموعه را به عنوان چرخه داستان می نامد. بر خلاف موراکامی، او فقط تمام داستان هایش را از رویاهای خود نیاورد، آنها را در یک کتاب منتشر کرد و کل کتاب را با یکی از عناوین مجموعه جمع کرد. در Nocturnes، داستان ها به نظر می رسد بخشی از قطعه ارکستر باهوش لذت بخش است با هر داستان به زیبایی تکمیل کل شاهکار با تشکیل پنج تنوع متمایز در آهنگ. داستان # 2 و # 4 خنده دار و بازیگوش است داستان شماره 1 کاملا غم انگیز و غم انگیز است. داستان شماره 3 به پایان رسیده است (با یادداشت پایان در زمین بالا شناور در هوا) در حالی که داستان # 5 با داشتن شخصیت های نوازنده بیشتر به عنوان اگر ارائه نقطه اوج و نتیجه گیری به قطعه. درست مثل روزهای دیگر و به گسترش کمتر، هرگز اجازه دهید من برو، این کتاب احساسات قوی از خواننده خود را به ارمغان نخواهد آورد. شما احساس غم و غصه نخواهید کرد. تو بار بار خنده نخواهی گذاشت، گریه کنی یا حتی لبخند بزنی شما لازم نیست یک صفحه را به خاطر بسپارید که در آن نقل قول زیبا است. با این حال، پس از خواندن کتاب، Ishiguro شما را در زندگی خود منعکس خواهد کرد و شما را از خود بپرسید سوالات مانند جایی که زندگی فعلی خود را به عنوان یا چگونه برای رسیدن به رویاهای خود. با وجود عبور از نقطه اوسط، آیا یک رویا ارزش دنبال کردن دارد؟ آیا هنوز هم فرصتی برای شما وجود دارد؟ این است که اگر شما به اوج خود رسیدید؟ این ظرافت است که من در نوشتنش قدردانی میکنم. او نه آشکار و نه موعظه می کند. او شما را از معانی عمیق تر زندگی بی نیاز می کند بدون اینکه به فلسفۀ خود بپردازد و یا کتاب خود را با نقل قول های عمیق به فلفل تبدیل کند. خواندن او در این کتاب مانند خوردن یک قهوه گرم به خوبی مخلوط در یک آسان صبح یکشنبه صبح در حالی که نشسته در plaza سرد و یا در حیاط جلویی خود را. با هوای دسامبر سرد، این کتاب در طول فصل تعطیلات به ویژه خوانده شده است سال نو به زودی باز می شود. اولین گام برای سال 2011 را به شما می آموزد.
مشاهده لینک اصلی